Regen

Hoe vredig is het nachtelijk geluid
van hemelwater, slokkend op retour
door de hals van regenpijp en afvoer.
Het water loopt de wereld in en uit.

De hemel fluistert in dit zacht rumoer.
Ik lig en luister naar de waterfluit
die lokkend zingt, een streling die mijn huid
aanraakt, mij troostend naar de slaap ontvoert.

Dromend dat mij het water kan verstaan
murmel ik: regen, stort je hart uit bij
donkere boezems, vervallen door droogte.

Is ooit een dorst naar recht te ver gegaan?
Een nieuwe dag laat alle dromen vrij;
damp stijgt op uit de aarde en wint hoogte.

Ria Borkent
Uit: Gaatjes in mijn oren, © Kok 1994