Eindejaar 2008
-
Nederlands Dagblad, 27 december 2008

De aarde om de zon geleid. Het jaar voorbij.
Ik speel dat jij familie bent, wij wisselen
hoogtepunten uit, plussen en minnen.

(Dus zwijg niet als een volle kerk die zwijgt
als er iets wordt gevraagd. Zo was het niet
in Paulus’ dagen. Er staat: ieder had iets.)

Dat ik de wolken weer van boven zag,
en al dat licht dat daar te slapen lag.

Door kleine vensters zag ik schepen drijven als
zwavelstokjes in de zee. Lucifer nadert Mumbai.

De dag dat wij elkaar versierden met corsages.
De dienst en het gebed. Belletjes in de glazen.

Een rib (mijn oude adam) speelt weer pijnlijk op.
Klembord waarop ik smekend schrijf: genade.

Het was zo vreemd, ze zei: ‘leg vast voor straks
twee kruikjes in de wieg.’ Niet te geloven wonder.

Zij sluit haar ogen vol verwachting. Kleinkinderen
begraven narcisbollen als teken van hoop.

Een vergissing van de bank in uw nadeel.
Het huis dat niet doorgaat, de baan die kwijtraakt.

Zo deksels mooi is Texel met zijn sneeuwuil. Ik hoor
een misthoorn eenzaam roepen bij de Waddenzee.

Agenda’s maken onderweg veel mee.
Van heilig kind tot eindejaar
vertellen wij verhalen aan elkaar.

Ria Borkent